باز هوا ابری شده است ،آسمان همیشه آبی ایران دست خوش تیرگی دلتنگیهای مردمانش شده است

ابرهای تاریکی تمام وجودمان را دربر گرفته ،انگار می خواهد باران ببارد اما چه بارانی؟آیا این

همان بارانی است که بدیها را،غمهارا،کینه هارا،که نابابیها را با خود می شوید و به رودخانه

همیشه جاری زندگی می سپارد تا در دریای جاودان محبت پنهان شوند؟

باران می آید اما این باران دیگر آن باران نیست،قلبها این قدر سنگیست که سیلاب هم نمی تواند

آن را تکان دهد تا چه رسد به باران  ،نه ، این باران نمی تواند دلتنگی ها را از دل داغداران بشوید

پس چاره چیست؟

چاره همان بارن است،اما بارانی که لبریز از عشق و اطمینان باشد،بارانی که می تواند لکه

های غبار را از پنجره بشوید و با خود به اعماق زمین ببرد

پس ای خدای آغاز وپایان ،ببار بارانی بر سرمان از جنس عشق خودت تاپلیدی هااز درون

سینه هامان ناپدید شود که عشق تو پاکترین است